-=•Claymore•=-
อสูรสาวพิฆาตมาร
(เรื่องนี้อยู่ช่วงที่มนุษย์ยังเกราะและดาบในการฆ่าฟันกันยังไม่มีเทคโนโลยี หรือPhysic chemistry และBiologyเข้ามาเกี่ยวข้อง)

ปีศาจอยู่คู่กับโลกมาตั้งแต่อดีตกาล มนุษย์เรายังไม่มีอาวุธใดที่
พอจะสามารถสู้กับปีศาจ มีกลุ่มองค์กรหนึ่งจัดตั้งขึ้นเพื่อฆ่าปีศาจโดยทำการใส่ชิ้นเนื้อเข้าไปในร่างการคนและฝึกให้ทักษะในเชิงดาบ การทดลองนี้ผู้หญิงเท่านั้นที่สามารถรอดไปได้ จึงไม่มีชายคนใดที่เป็นนักสู้อยู่ในองค์กร ผู้ชายก็จะมีแต่เพียงคนในองค์กรที่คอยควบคุมนักสูอีกทีหนึ่ง แต่..จะเรียกว่าชายก็ไม่ใช้ มองเพียงแค่ผ่านอาจจะเป็นเช่นนั้นหากมองดีๆจะสามารถเข้าใจได้ว่า พวกเป็นสิ่งมีชีวิตเพศผู้อีกประเภทหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์เสียมากกว่า ซึ่งกลุ่มชายชุดดำพวกนี้(ชายชุดดำหมายถึงกลุ่มผู้ชายในองค์กร)จะเป็นผู้เก็บเงินจากการที่นักสู้ในองค์กรฆ่าปีศาจตามการว่าจ้าง โดยชาวบ้านทั่วจะเรียกนักสู้นี้ตามลักษณะที่เห็นซึ่งนักสู้เหล่านี้จะมีลักษณะเหมื่อนกันคือผมมีทอง ผิวซีด นัยตาสีเงินส่องประกายของเธอสามารถไปลึงลงไปเห็นถึงปีศาจที่แฝงกายมาในร่างมนุษย์ได้ มีเครื่องเคราตรงบ่าและเอว สะพายดาบเล่มโตไม่สมกับผู้คนจึพากันเรียกพวกเธอว่าClaymore

Chapter One
"ผ่านไปแค่6วัน! ตายอีกคนแล้วพวกท่านไม่คิดจะทำอะไรกันบ้างหรอ จะรอให้มันฆ่าเราอยู่เดียวหรอไง"ซาคิพูดอย่างหัวเสีย

"ไม่ใช้ว่าเราไม่ทำอะไร แต่เราไม่อะไรไม่ได้ตางหากเราไม่สามารถทำอะไรได้ต่างหาก เราไม่สามารถแยกแยะระหว่างปีศาจกับมนุษย์พวกมันสามารถกินและเลียนแบบรูปร่างหน้าตา รวมถึงลักษณะนิสัยของผู้คนที่มันกินได้"หัวหน้าหมูบ้านกล่าวเตือนเชิงสังสอนซาคิ

"ที่พูดไปพูดมาเนี้ยสรุปก็คือไม่ได้ทำอะไรอยู่ดีไม่ใช้หรอ"ซาคิพูดอย่างหนักใจปนหัวเสีหนักกว่าเดิม

"พวกเราตัดสินใจกันแล้วว่าจะเรียกClaymoreมา แม้จะต้องเสียเงินเป็นจำนวนมาก.. อย่าเถียงบอกแล้ว่าเราได้ตัดสินใจกันไปแล้ว แม้ว่าข้าเองจะไม่อยากให้มันมาเหยียบที่นี่ก็เถอะแต่มันเป็นทางเดียวที่จะยุติเรื่องนี้ลงไปได้"

ซาคิที่แม้แต่จะพูดยังไม่มีสิทธิ์เดินออกมาอย่างหนักใจ "Claymoreนี้เป็นใครหรอ"เสียงของเจ้าของคำถามไม่ใช้ใครอื่นลาคิ น้องของซาคินั้นเอง
"มาแอบฟังได้ไงผู้ใหญ่เค้าคุยกันได้ไง"

"ก็พูดกันดังจะตายใครๆก็ได้ยินกันหมดแหละ"

ซาคิก็ได้เล่าให้ลาคิฟัง "โหพวกนี้ยอดไปเลยเนอะ"ลาคิอุทานอย่างทึ่ง
"ไม่ยอดหรอกสิ่งที่พวกนี้ต้องแลกมาเพื่อให้ได้พลังก็คือต้องเอาชิ้นเนื้อปีศาจใส่เข้าไปในร่างกายมนุษย์ จะให้เรียกพวกนี้ว่ามามนุษย์ก็คงไม่ได้"ซาคิเสริม

(ขออภัยนะครับเผอินตรงภูมิเลาเนาได้ไม่เกิน100คำเลยต้องย้ายมต่อข้างล่าง

"เฮ้ยClaymoreมาแล้ว!"เสียงตะโกนของผู้คนที่ไปมุงดูราวกับเห็นสิ่งแปลกให้ที่ไม่เคยเห็น ต่างพากันไปวิ่งไปดูราวกับไทยมุงรุมขูดขอหวยยังไงอย่างงั้น ลักษณะท่าท่างก็เป็น
เหมื่อนเพียงคนธรรมดาทั่วไปเพียงแค่ใส่ชุดฟอร์มเท่านั้น แต่
ทว่าราวกับมีความรู้สึกกดดันบางแผ่ออกอย่างน่าประหลาด
เพียงเธอเดินเท่านั้นผู้คนหยุดคุยทุกอย่างหยุดเงียบเหมื่อนเวลาหยุดนิ่ง ผู้คนหลีกทางใหเธอเดินผ่านไปนั้นหาใช้ด้วยความเกรงใจไม้หากแต่เป็น ความรู้สึกหวาดกลัวราวกับอะไรบางสิ่งบางอยากที่อธิบายไม่ได้ มันเป็นแค่ความรู้สึก ความรู้สึกที่บอกว่าสิ่งนี้อันตราย

เธอพยายามเดินสอส่องเมืองที่ตอนนี้ไรผู้คนในยามเย็นเมื่อใกล้ผู้คนต่างเข้าไปอยู่ภายในบ้านไม่เชื่อใจใครแม้กลางวันจะพูดกันอย่างปกติทุกคนก็ต่างทำเป็นปกติทั้งนั้น
"พี่สาว! พี่เป็นClaymoreงั้นหรอ"
เธอชงัก"พวกเราไม่ได้เป็นClaymoreพวกเจ้าเรียกกันไปอย่างนั้นเอง"
"หรอ"ลาคิขานอย่างสนใจ
"เจ้าไม่กลัวข้าหรอ ข้าเห็นคนในหมู่บ้านนี้ออกจะกลัวข้าทั้งนั้น"
"ไม่รู้เจ้าพวกนั้นสิข้าว่าพี่สาวไม่เห็นจะหน้ากลัวเลย"
แก๊ง แก๊ง แก๊ง
"เอ๋ ปานนี้แล้วหรอ ขอโทษนะพี่สาวข้าต้องไปกลับไปทำ อาหารให้ลุงกับป้า ผมชื่อลาคิพี่สาวชื่ออะไรหรอ"ลาคิที่กำลังจะวิ่งไปแล้วนึกขึ้นได้หันมาถาม
"ไม่สำคัญหรอกไม่นานเสียมันก็จะถูกลืม"
"เอ๋! งั้นแค่นี้นะ ข้าต้องรีบไปแล้ว"เมื่อคุยจบลาคิก็รีบวิ่งกลับบ้าน
"ลุง ป้า ข้าขอโทษจะรีบทำอาหารเดี๋ยวนี้แหละ เอ๋!"
เหวอ!.....
สิ่งที่ลาคิเห็นก็คือ ศพลุงกับป้านอนจมกองเลือดอยู่ ลาคิเห็นอย่างนั้นก็ร้อนรนทำอะไรไม่ถูกพยายามหันไปมองรอบตัว ไม่เห็นใครนอกจากพี่ชายของตัวเอง
"พี่ๆ ลุงกับป้า..." "เออรู้แล้ว.."
"อร่อยจริงๆตับไตใส้พุงของลุงกับป้าเนี้ย"ซาคิหันมาให้เห็นถึงรอยเลือดริมปาก
"ให้ตายสิต้องอดทนอยู่กับเจ้าที่ท่าทางน่าอร่อยมาตลอด เรียกใครไม่เรียกดันเรียกตัวยุ่งยากอย่างพวกClaymoreมาได้ข้าจะกินแกเป็นสุดท้ายแล้วก็จะไป..โอ๊ะ!น้ำตานี้ของพี่แกสินะพี่น้องรักกันดีจังฮะๆ(มันพูดไปขณะที่น้ำตาไหลออกมา)"
ไม่ทันจะขาดคำก็มีปลายดาบหวดลงมาจากหลังคา
"คิดไว้แล้วว่ามีกลิ่นปีศาจติดตัวเด็กเลยตามมาดู"
ภาพที่เห็นClaymoreมาทันเวลาแบบเฉียฉิวเส้นยาแดงผ่าแปดกำลังสอง
"นึกว่าใครClaymoreงั้นหรอ ไอร่างเพรียวๆแบบนั้นจะเอาแรงที่ไหนมาสู้ข้าสงสัยนักทำไมพรรคพวกข้าถึงได้กลัวนักหนา"
"คำถามนั้นข้าจะตอบให้"เธอตอบสวนทันควัน
"ยโสนักนะแก"มันตะโกนจะกระโจนใส่อย่างบ้าคลั่ง เธอหลบอย่างไม่ยากเย็นนักโดยเบียงตัวหลบแขนที่พุ่งมาหมายจะแทงหัว พร้อมทั้งตวัดแขนฟันแขนของมันที่ยื่นมาหมายจะฆ่าเธออย่างไม่เจียมตัว
"บ้า เอ๊ยยยยยยย....!ข้าเป็นปีศาจ100%แล้วมันก็แค่ครึ่งคนครึ่งปีศาจทำไมถึงได้เหนือกว่าข้า"

"เพราะแกไม่รู้ยังไงละถึงได้ตาย"เธอพูดจบก็ส่งมันไปพร้อมคำพูดสุดท้าย
เสร็จเรื่องเธอก็จากไปเหลือทิ้งไว้แต่ลาคิที่นั้งอึ่งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"เสร็จแล้วชายชุดดำจะมาเก็บเงินทีหลัง"นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่เธอบอกหัวหน้าหมู้บ้านก่อนจะจากไปจากหมู่บ้าน
"เดี๋ยวก่อนพี่สาว พี่ชื่ออะไร บอกข้าหน่อยเถอะ"
ลาคิวิ่งตะโกนมาอย่างเหนื่อยหอบ "บอกหน่อยเถอะข้าจะไม่ลืมเลย"
"ข้าชื่อ แคลร์"

Chapter One End To Be Continues
ก็จบลงไปแล้วนะครับสำหรับChapter Oneอาจจะไม่ตรงกับต้นฉบับนะครับ บางส่วนที่ไม่สำคัญจะขออธิบายเนื้อเรื่องให้พอเข้าใจใจความนะพอนะครับ ส่วนที่ไม่ตรงกับต้นฉบับนั้นผมต้องการดัดแปลงเพื่อเพิ่มความสนุกสนานเท่านั้น แต่เนื้อหาของเรื่องจริงๆก็เป็นไปตามนนั้นนะครับ

มีอะไรผิดพลาดก็ติชมกันได้นะครับขอขอบคุณอ่านจนถึงตรงนี้


Chapter II
(Chapterของผมกับของจริงไม่ตรงกันนะครับ)

จากตอนที่แล้วแคลร์ได้ออกไปปราบปีศาจตามเมืองต่างๆและได้ช่วยเหลือลาคิจากปีศาจ ซึ่งลาคิตามมาเองตนไม่ได้ต้องการ
ลาคิบอกว่าจะใช้ตนเป็นอะไรก็ได้ ใช้เป็นโล่หรือทิ้งตอนจวนตัวก็ได้ แต่ขอให้ตนได้ตามไปด้วย "ข้าไม่เหลือใครแล้ว คนในหมู่บ้านก็กลัวข้าเพราะใกล้ชิดกับคนที่เป็นปีศาจ ให้ข้าตามไปด้วยเถอะขอร้องละ"
"เจ้าทำอาหารเป็นใช้ไม้"คำพูดนี้เปรียบเสมือนว่าแคลร์ได้ให้คำตอบลาคิแล้ว
ค่ำคืนนั้น
"เอ้านี้ของใหม่"ชายชุดดำเอ่ย สิ่งที่ชายชุดดำยื่นให้แคบร์ไม่มีใครทราบว่าคืออะไรแต่มันคือสิ่งที่จะช่วยรักษาแคลร์จากอาการบาดเจ็บจากการต่อสู้ แผลของแคลร์สาหัสชกรรจท้องเป็นรู้จากการโดนปีสาจแทงทะลุ
"แผลหายเองได้ก็จริงแต่อย่ามุทะลุให้มากนัก แล้วคิดยังไง ถึงได้พาเด็กมาด้วย"
"ก็แค่พ่อครัว"แคลร์พูดส่งๆ
"พ่อครัว! พูดอย่างกับมนุษย์เลยนะทั้งๆที่ปกติ สัปดาห์นึงนี่กินอาหารแค่สองสามครั้ง เอาเถอะการจะทำอะไรนั่นมันก็เป็นสิทธิของเจ้า แต่เจ้าก็นะรู้นี้การทำแบบนี้จะทำให้เกิดความผูกพันธ์สุดท้าย คนที่เจ็บปวดก็คือเจ้า"
แคลร์ได้ฟังก็ไม่ได้พูดอะไรตอบโต้กลับไป
ขณะที่ชายชุดดำกำลังจะไป(ชายคนนี้ชื่อรุวุลนะครับแต่ถ้าตามSubEngจะชื่อรูเบลที่บอกชื่อไปนี้หมายความว่าชายคนนี้จะมีบทบาทอีกในช่วงต่อไปช่างหน้า ส่วนชายชุดดำคนอื่นๆจะไม่ได้ปรากฏชื่อภายในเรื่อง)
ขณะที่รูเบล(ขอใช้ชื่อSubEngนะครับเพราะชื่อดูเข้าท่ากว่า)กำลังจะก็นึกขึ้นได้"อ๊ะ! เกือบลืมไปมีจดหมายดำถึงเจ้า"
"จดหมายดำ! ทำไมถึงต้องเป็นข้า"แคลร์แลคร์พูดอย่างหัวเสีย
"เค้าต่างกับเจ้าจวนจะถึงขีดจำกัดเต็มที"รูเบลเดินมาเอาจดหมายดำมาวาง"ตัดสินใจเองละกัน"คือคำพูดสุดท้ายที่
รูเบลทิ้งไว้
(จดหมายดำคือจดหมายที่นักสู้จะส่งให้แก่ผู้ที่ต้องการให้ตนฆ่ามากที่สุด ด้วยความที่นักสู้ที่ใช้พลังปีศาจหากใช้พลังเกินขีดจำกัดแล้วจะกลายเป็นปีศาจซะเอง เช่น10%เปลี่ยนสีตาจากสีเงินเป็นสีทอง 70%เปลี่ยนรูปโฉมแปลงกาย 80%ก็คือขีดจำกัดเมื่อนักสู้รู้ว่าตนจะต้องเกินขีดจำกัดแน่แล้ว จะส่งให้แก่ผู้ที่ตนต้องการเพื่อสังหารตนในขณะที่ยังมีความมนุษย์อยู่ ส่วนจดหมายดำอยู่ส่วนปลายของด้ามจับดาบจะมีจุกอยู่ดึกออกมาจะเป็นจดหมายดำ จดหมายดำเป็นกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวตั้งสีดำ ตรงกลางมีสันญลักณ์ของนักสู้แต่ละคน ซึ่งไม่ซ้ำกันเขียนด้วยสีขาว
ความจริงเรื่องนี้แคลร์เป็นคนอธิบายให้ลาคิฟังตอนแคลร์ไปฆ่าเพื่อน แต่ถ้าจะให้บรรยายเหตุการณ์พร้อมอธิบายตามเนื้อเรื่องจะยาวไปเลยอธิบายเองดีกว่า)

End Chapter II
ตอนนี้สั้นกว่าตอนแรกเยอะแต่น้ำมากเลยตัดซะ อิอิ

Chapter III
(ตอนนี้อาจจะไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่แต่เมืองกัยตัวละครตอนนี้จะมีบทบทาในภายหลังจึงต้องพูดถึง)

"ขอห้องพักห้องครับ"เด็กชายพูดอย่างแจ่มใส
"คนเดียวหรอครับ"เถ่าแก่ถาม
"เปล่าเรามากันกัน2คนพี่น้อง"เธอพูดพร้อมกับจับไหล่เด็กชาย
"มาจากไหนกันละเนี้ย ตอนนี้ทางการเค้ามีประกาศเคอร์ฟิวล์หลังตะวันตกดินนักท่องเทียวเลยพากันหายไปหมด"
"พวกเราเดินทางเพื่อขายศิลปะวัตถุของพ่อนี้เป็นชิ้นสุดท้ายแล้ว"เธอพูดพร้อมกับแสดงรูปปั้นให้ดู
"โห แล้วจะขายเท่าไหร่ละ"ลุงเถ่าแก่ถามอย่างสนใจ
"พ่อข้าตั้งใจจะขาย10ล้านเบล่า ข้าก็จะพายามให้ใกลเคียงที่สุด"
"เออโทษทีนะ ข้าว่าไม่ว่าจะดูยังไงก็คงไม่ถึงหรอก"เถ่าแกพูดอย่างเหงื่อตก
"ถ้าเช่นนั้นเราขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะค่ะ"เธอพูดอย่างตัดบท


พักก่อนดีกว่าตอนนี้เขียนแล้วไม่หนุกเลยแต่ต้องเขียน- -
เซงจิง